Saksıdaki petunya, ölmek üzereyken "ah hayır, yine mi" demekten kendini alamayan bir çiçektir. Kendisini Douglas Adams'ın sayfalarında, bir türlü ölmek bilmeyen ruhunuysa satırlarımda bulabilirsiniz.

PART 3




Hayatım belli mi olsa? Günüm planlı, geleceğim istikrarlı, hedeflerim sabit mi olsa? Ne yaptığımı bilsem mi acaba güne başlarken ve gün sonunda?
Gökyüzüyle içimi açmak varken diretsem mi iş başında, çalışmaya özgülensem mi? Henüz vakti değil diye bir kalıp ceket mi giysem kalbimin üstüne? Aklı mı yoldaş bellesem?
Kimdir hayatı tanıyan? Bir yaşamayıbilene başvursam? 
Kalbim istemez. Kalbim, ondan başkasına danışırsam darılır. Ben sana ne de açık söylerim de beni duymak istemezsin, der. 
Kalbimi duymamazlık etmem. Kalbim benden çok şey ister. 
Bir tek sen yoksun kalbim, derim ona. Alınır, küser, gönlü kalır.
Belirlenmediğinde hayatım, kalbimin kaprislerinde dağılır.
Ulu bilgeler ölçü ve denge diye bağırır. 
Aklım saldırır; kimmiş yüce hanidir bilge şaşırır.
Ya mutabakat olmalı ya helva kavurmalı,
iyisi mi bisiklete atlayıp kaçmalı.
Hayır hayır, kaçmamalı. 
Kaçmayı denedim fokuran gençliğimden.
Handiyse sürülüyordum benliğimden.
"Nereye kadar kaçabilir insan kendinden?"
Kemikli ellerinden, pörtlek gözlerinden, 
Rembrandt'ın resimlerinden,
gecenin közünden, ruhun sözünden,
varsa şayet, harlı özünden
yani cevherinden?

Hayatım belsiz mi olsa?
İp bağlasam ucuna, tutsam ipin ucundan,
                                    yükselsem biraz,
aşsam her tan içime doğan denizleri
                           ve bıraksam nihayet kendimi,
                                  düşmesem, yeri ıskalasam.
Hep yerle gök arasında bir yerde düşmeyeyazsam.
                                                      "Hayatın nerede?"
                                                                 Saldım gitti.
                                             "Ya bu nedir, göğsündeki?
                                                ya gözlerin neden ışıltılı?
                                                 ya saçların nasıl dağılmaz
                                                  mazlum bir puf çiçeği misali?"
                                                                       Öğren dur bakalım
                                                                           Kovboy çırağı seni
                                                                                         Kaç yaşında
                                                                                    hangi denemende
                                                                  tarihi bir seferde anlayacaksın
                                                                                kaderi, dayanılmaz hafifliği.
                                                                                              


                                                                            















Hanne Geyik

Yazarak düşünüyorum.

3 Yorumlar

  1. Bu şiir olgun konuşan bir şiir. Tane tane yavaş yavaş sahibine değen bir şiir. Kendini yazana mahrem kılmış, özel, masum, saf bir şiir. Büyüklenmiyor ve bu haliyle büyük.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Onu yazarken saf şiircilerden, mahremiyetlerini sevenlerden, mesela Ahmet Muhip Dıranas'tan etkilenmiş olmam muhtemel. Son zamanlarda Olvido'yu dinliyordum, Melih Cevdet Anday'ın sesinden ☺️

      Sil
  2. our chaotic lives should not confuse us, we must focus on our loved ones before its too late...

    YanıtlaSil